Blog Image

van-a-tot-zet

Wat we doen

In dit blog brengen we actueel nieuws over het werk van Mano a Mano Bolivia en over activiteiten die we in Vlaanderen plannen en/of realiseren.

in-loggen of in-leven

mondiaal aanbod Posted on zo, maart 18, 2018 16:42:54

Herhaaldelijk hoor je dat de moderne technologie binnenkort
ons leven zal bepalen. Die ontwikkeling is niet tegen te houden en ook ik zal
er in de toekomst nog meer gebruik van maken. De wereld is klein geworden omdat moderne
communicatiemiddelen afstanden doen verdwijnen en zo alles haast onmiddellijk
bereikbaar maken. Dat geeft ons een gevoel dat wij aan de knoppen zitten en dat
we het leven beheersen. Het is louter nog een kwestie van in-loggen, zo lijkt
het.

Tijdens onze bezoeken aan de afgelegen dorpjes op het
platteland van Bolivia ervaar je een andere wereld waar het leven anders be-leefd
wordt. Tijd is er om door te brengen en niet om op te gebruiken. Rijk word je
door uit te delen niet door op te potten. Aanzien en respect word je geschonken
en hoef je niet te verwerven.

Je ziet hoe mensen op hun manier en vaak in gebrekkige
omstandigheden betekenis geven aan hun leven. Zelfs wanneer je hun taal niet
spreekt, begrijp je toch wat hen drijft. Je ziet hoe kinderen vrienden maken.
Je ziet hoe ouders het beste voor hun kinderen nastreven. Je ziet hoe mensen van
een dorp ongunstige omstandigheden weten om te buigen naar situaties die
vooruitgang of verbetering betekenen.

Hebben wij, die aan de knoppen zitten, nog iets te leren van
mensen die het leven niet be-heersen?

In de westerse wereld draait het vaak om wat er te koop is.
Op het platteland moet je niet gaan shoppen. Er zijn andere zaken te beleven. Daar
op een verloren plek ergens tussen het uitbundige groen of hoog in de bergen
voel je dat je welkom bent. Je wordt er een graag geziene gast en je wordt er met open armen ontvangen.

Daar zitten zij aan de knoppen en is het een kwestie van
in-leven voor de ene en van uit-loggen voor de andere.



Een (school)wereld van verschil

stage Posted on ma, maart 12, 2018 17:09:52

In de duisternis vertrekken, de
bergen rond de stad overstekend en dan ging het richting platteland. Het
schokken van de auto deed ons snel in dromenland belanden.

De volgende ochtend ontwaakten we
in een totaal ander landschap: grote vlaktes, groene bossen en brede rivieren.
Daar waar de rivier een bocht maakt, zijn we gestopt voor een vijfsterren
ontbijt (vooral door het uitzicht).

Aan alle mooie liedjes komt een
einde en dus ook aan de verharde wegen. Als je denkt, een zandweg kan hobbelig
zijn, het kan altijd heftiger.

Goed dooreengeschud kwamen we aan
op een groot plein waarop enkele barakken en huisjes werden neergepoot. Honden
en kippen slapend in de schaduw, het halve dorp verzameld voor het oude
schoolgebouw; iedereen verwelkomde ons. Op dat grote plein, pal in de zon stonden
de leerlingen in rijen opgesteld, met spreuken in de hand om ons op hun manier
te begroeten. Enkele van de oudere leerlingen bedankten Mano a Mano Bolivia
voor het bezoek en de jongsten zongen een liedje. Vervolgens kwamen eveneens
dankwoorden van de burgemeester, enkele dorpsoudsten en leerkracht Erwin.

Ook de directeur van Mano a Mano
Bolivia nam het woord en wees de dorpelingen op hun belangrijke inbreng als
gemeenschap om het bouwen van de nieuwe school en de nieuwe kliniek te kunnen
realiseren.

Na het officiële gebeuren, deelden
we aan alle leerlingen een pennenzak met wat schoolmateriaal uit. Het oude
schoolgebouw is opgetrokken uit grote ruwe planken. De grote spleten tussen de
planken geven vrije toegang aan allerlei insecten. Zo ervaarden we zelf hoe de
ruimte in de bestaande klaslokalen erg beperkt is. We werkten ons al snel in
het zweet. Er is ook helemaal geen geschikt meubilair aanwezig. Een klaslokaaltje
staat vol met stoelen die wel een schrijfblad hebben, maar dat is heel vaak
niet op maat van de jongsten.

Met de leerkrachten bespraken we
het werk in Bolivia en in België. Ook de verschillen met scholen in de stad
viel ons erg op. De leerkrachten vertelden over hun leven, hun band met de
mensen en de kinderen en dat hun voorkeur toch gaat naar het werken op het
platteland.

Nadien brachten we ook een bezoek
aan de bestaande gezondheidspost. De toestand was er zelfs nog erger. Twee
kleine, donkere kamers met een ziekenhuisbed uit de jaren 50, een bureau, een
kast uitpuilend van de papieren en een klein hok met een schaarse verzameling
van medicamenten. Er is geen toilet aan boord en zelfs handen wassen is niet
voorzien. Het plan is om een nieuw kliniek te bouwen. Het gemeentebestuur zal
instaan voor 65% van de kosten. Mano a Mano Bolivia stelt dan alles in het werk
om de ontbrekende financiële middelen te vinden bij vrienden en sponsors.

Ondanks de (economische) armoede
die de bevolking kent, werden we uitgenodigd aan tafel zodat we niet met een
lege maag zouden vertrekken. Gastvrijheid staat hoog in hun vaandel.

Tegen valavond werd een bezoek
aan het project Villa Rosario onze volgde halte. Een nieuw gezondheidscentrum is
in aanbouw. De hevige regens, typisch voor deze tijd van het jaar, heeft wel
voor een behoorlijke achterstand gezorgd, maar de schade is beperkt gebleven. In
de loop van de maand mei hopen we deze nieuwe kliniek officieel te kunnen
inhuldigen. In Villa Rosario zal de gezondheidszorg er flink op verbeteren. Ook
hier gingen de benen weer onder tafel alvorens onze reis verder te zetten.
Samen met het team van metselaars werden we getrakteerd op een lokale
lekkernij: gegrilde riviervis. De avond viel, maar we merkten het niet eens.

De volgende ochtend organiseerden we ons ontbijt tussen scharrelende
kippen, honden, varkens en muilezels.Op de terugweg deden we nog enkele dorpjes aan en genoten we van de plaatselijke
gastronomie.

Tot slot waren we ook nog te gast op het huwelijksfeest van vrienden
van onze directeur.Een bizarre ervaring die ons toonde hoe diep het geloof hier geworteld
is, zelfs op een wettelijke trouw.

We sloten onze reis af met adembenemende zichten op de bergen, een uitbundig
regenwoud, de diepe ravijnen en machtige rivieren die zich een weg banen tussen
de zware rotsblokken. Dat laatste beeld staat symbool voor het leven in
Bolivia.



« VorigeVolgende »