Blog Image

van-a-tot-zet

Wat we doen

In dit blog brengen we actueel nieuws over het werk van Mano a Mano Bolivia en over activiteiten die we in Vlaanderen plannen en/of realiseren.

Waar en hoe je geboren wordt, doet er toe

stage Posted on do, april 26, 2018 19:34:25

Charlotte
en Fien, twee studentinnen van de opleiding ergotherapie aan Thomas More te Geel doen
hun internationale stage in Bolivia bij Mano a Mano Bolivia. Onze organisatie
heeft haar eigen werkterrein en doelstellingen, maar daarnaast doen velen ook
een beroep op ons omwille van andere noden. De stage die Fien en Charlotte
invullen, illustreert eens te meer hoe groot bepaalde noden kunnen zijn.

Charlotte
en Fien werken deze maand in een home voor verlaten kinderen en jongeren met
“capacidades diferentes”. Letterlijk vertaald “met andere talenten”. Het is een
mooie benaming voor de bewoners van dit home, maar de extreme noden kunnen we
helaas niet met mooie woorden verdoezelen. Een bezoek confronteert je met
prangende vragen. Blij dat Fien en Charlotte dat zo knap aanpakken.

Dónde y cómo naciste, hace la diferencia


Charlotte y Fíen,
estudiantes de terapia ocupacional, Thomas More, Geel están trabajando este mes
en un hogar para niños y jóvenes abandonados por su familia. Niños y jóvenes
con “capacidades diferentes”.
Literalmente traducido “con otros talentos”. Es un nombre que suene
bonito, pero lamentablemente ni con bonitas palabras podemos esconder las
necesidades extremas de esas personas. Una visita te confronta con preguntas
apremiantes. Es una alegría que Fíen y Charlotte saben realizar un buen trabajo
y además estimular a los residentes de asumir nuevos
desafíos.



Een (school)wereld van verschil

stage Posted on ma, maart 12, 2018 17:09:52

In de duisternis vertrekken, de
bergen rond de stad overstekend en dan ging het richting platteland. Het
schokken van de auto deed ons snel in dromenland belanden.

De volgende ochtend ontwaakten we
in een totaal ander landschap: grote vlaktes, groene bossen en brede rivieren.
Daar waar de rivier een bocht maakt, zijn we gestopt voor een vijfsterren
ontbijt (vooral door het uitzicht).

Aan alle mooie liedjes komt een
einde en dus ook aan de verharde wegen. Als je denkt, een zandweg kan hobbelig
zijn, het kan altijd heftiger.

Goed dooreengeschud kwamen we aan
op een groot plein waarop enkele barakken en huisjes werden neergepoot. Honden
en kippen slapend in de schaduw, het halve dorp verzameld voor het oude
schoolgebouw; iedereen verwelkomde ons. Op dat grote plein, pal in de zon stonden
de leerlingen in rijen opgesteld, met spreuken in de hand om ons op hun manier
te begroeten. Enkele van de oudere leerlingen bedankten Mano a Mano Bolivia
voor het bezoek en de jongsten zongen een liedje. Vervolgens kwamen eveneens
dankwoorden van de burgemeester, enkele dorpsoudsten en leerkracht Erwin.

Ook de directeur van Mano a Mano
Bolivia nam het woord en wees de dorpelingen op hun belangrijke inbreng als
gemeenschap om het bouwen van de nieuwe school en de nieuwe kliniek te kunnen
realiseren.

Na het officiële gebeuren, deelden
we aan alle leerlingen een pennenzak met wat schoolmateriaal uit. Het oude
schoolgebouw is opgetrokken uit grote ruwe planken. De grote spleten tussen de
planken geven vrije toegang aan allerlei insecten. Zo ervaarden we zelf hoe de
ruimte in de bestaande klaslokalen erg beperkt is. We werkten ons al snel in
het zweet. Er is ook helemaal geen geschikt meubilair aanwezig. Een klaslokaaltje
staat vol met stoelen die wel een schrijfblad hebben, maar dat is heel vaak
niet op maat van de jongsten.

Met de leerkrachten bespraken we
het werk in Bolivia en in België. Ook de verschillen met scholen in de stad
viel ons erg op. De leerkrachten vertelden over hun leven, hun band met de
mensen en de kinderen en dat hun voorkeur toch gaat naar het werken op het
platteland.

Nadien brachten we ook een bezoek
aan de bestaande gezondheidspost. De toestand was er zelfs nog erger. Twee
kleine, donkere kamers met een ziekenhuisbed uit de jaren 50, een bureau, een
kast uitpuilend van de papieren en een klein hok met een schaarse verzameling
van medicamenten. Er is geen toilet aan boord en zelfs handen wassen is niet
voorzien. Het plan is om een nieuw kliniek te bouwen. Het gemeentebestuur zal
instaan voor 65% van de kosten. Mano a Mano Bolivia stelt dan alles in het werk
om de ontbrekende financiële middelen te vinden bij vrienden en sponsors.

Ondanks de (economische) armoede
die de bevolking kent, werden we uitgenodigd aan tafel zodat we niet met een
lege maag zouden vertrekken. Gastvrijheid staat hoog in hun vaandel.

Tegen valavond werd een bezoek
aan het project Villa Rosario onze volgde halte. Een nieuw gezondheidscentrum is
in aanbouw. De hevige regens, typisch voor deze tijd van het jaar, heeft wel
voor een behoorlijke achterstand gezorgd, maar de schade is beperkt gebleven. In
de loop van de maand mei hopen we deze nieuwe kliniek officieel te kunnen
inhuldigen. In Villa Rosario zal de gezondheidszorg er flink op verbeteren. Ook
hier gingen de benen weer onder tafel alvorens onze reis verder te zetten.
Samen met het team van metselaars werden we getrakteerd op een lokale
lekkernij: gegrilde riviervis. De avond viel, maar we merkten het niet eens.

De volgende ochtend organiseerden we ons ontbijt tussen scharrelende
kippen, honden, varkens en muilezels.Op de terugweg deden we nog enkele dorpjes aan en genoten we van de plaatselijke
gastronomie.

Tot slot waren we ook nog te gast op het huwelijksfeest van vrienden
van onze directeur.Een bizarre ervaring die ons toonde hoe diep het geloof hier geworteld
is, zelfs op een wettelijke trouw.

We sloten onze reis af met adembenemende zichten op de bergen, een uitbundig
regenwoud, de diepe ravijnen en machtige rivieren die zich een weg banen tussen
de zware rotsblokken. Dat laatste beeld staat symbool voor het leven in
Bolivia.



Volgende »