Het feestelijk gedruis naar aanleiding van het vieren van “de
dag van het kind” op 12 april jl. roept toch vragen op. We feesten één hele dag lang, zetten het thema
even in de schijnwerpers, we sturen een tweet de wereld in en daarmee is de
kous dan ook af.

In
Cochabamba, een relatief grote en moderne stad tref je het hele jaar door moeders
aan die samen met enkele van hun kinderen op het voetpad leven en daar wat
kleine spulletjes aan de man proberen te brengen. Je hoeft niet over een sterke
sociologische achtergrond te beschikken om te beseffen dat zo´n familie en
zeker die kinderen heel wat moeten ontberen. Van feesten is hier dus al
helemaal geen sprake.

Vaders en
moeders trekken weg uit de afgelegen dorpjes op zoek naar een betere toekomst,
op de eerste plaats voor hun kinderen. Ze verlangen dat hun kinderen naar
school kunnen en dat er ook een dokter beschikbaar is.

Helaas, vooral
vele moeders met hun jonge kinderen moeten al heel snel die mooie droom
opbergen, want in de stad heerst er een andere realiteit en vooral een mentaliteit
die zij niet kennen: het is er ieder voor zich.

Je familie
moet ook ergens wonen en als je kinderen naar school gaan, moet je die
begeleiden en het is ook niet gratis.

In
Bolivia tekent zich een opvallende breuklijn af tussen de kwaliteit van het
leven in de stad en het leven op het platteland. Al kunnen we op het platteland
nauwelijks over verworven rechten spreken, het betekent nog niet dat de
kinderen daar een ongelukkige jeugd doormaken. Ze hebben er ten minste
de ruimte en de tijd op te spelen en te ravotten.

Als
ouders er een school aantreffen voor hun kinderen en er is een dokter in de
buurt die de eerste zorgen kan toedienen, worden de meest dringende noden al beantwoord.

Daarom
bouwt Mano a Mano Bolivia klaslokalen, scholen, ziekenhuizen in die dorpjes en
worden er wegen aangelegd. Zo voorkomen we dat families migreren naar de stad
en er vaak in de extreme armoede terechtkomen.

Om als
kind en later als volwassenen je weg te vinden in het leven, is het belangrijk
verbonden te zijn met de wortels van je herkomst. Kinderen die opgroeien op de
stoep krijgen veel minder kansen om er wortel te schieten.